KELEBEK ETKİSİNDE BEN

Ayçiçeği Hikayesi Genellikle her çiçeğin bir hikayesi bulunur. Ayçiçeği de bunlardan biridir. Mitolojik dönemlerde, Apollon yani güneş tanrısı kırlarda gezerken, bir kızı görür ve ona aşık olur. Daha sonra kız da Apollon’a âşık olduğunu fark eder. Uzun bir süre birlikte vakit geçiren aşıklar, Apollon’un birden nedensizce ortadan kaybolmasıyla son bulur. Kız öyle aşık olmuştur ki, dizleri üzerine çökerek tanrıya yalvarır. Bunu duyan tanrı, kızı günebakan çiçeğine dönüştürür. Böylece gündüz ortaya çıkan güneşe dönük ayçiçeği, akşama kadar güneşi seyretmektedir. Akşam olduğunda ise, boynunu bükerek, güneşin tekrar çıkmasını sabırsızlıkla beklemektedir. Mitolojide hüzünlü bir hikayesi de olsa biz eğitimciler için aslında harika bir benzetmedir. Biz etrafımızı aydınlatan eğitim neferleri olarak her gün girdiğimiz sınıflarımızdaki bizim değerli ayçiçeklerimize güneş oluyoruz. Okulda geçirdiğimiz vakit boyunca bizim ,her davranışımızı inceleyen süzen bizi hayranlıkla izleyen öğrencilere sahib...

 

  Değerler ! Günümüzde en çok da konuştuğumuz temel konulardan biri değerlerimiz olmadı mı sizce? En temel eğitim sistemimize bile aldığımız önemli bir konu. Hele ki yaşadığımız bu dönemde önemini daha da iyi anlamadık mı? Değerlerimizi gittikçe kaybettiğimizden olsa gerek. Büyüklerimiz hep kurar ya "Bizim zamanımızda" diye başlayan cümleler. Bugünler de siz de hiç sık sık kullandığınızı fark ettiniz mi? Yaşadığımız zaman, hep bir koşuşturma, hayatta kalma mücadelesi, hırslarımız biraz bizi bu kavramdan uzaklaştırdı bizi sanki. İnsan olmanın temelinde de aslında değerler gelmez mi? Saygı, sevgi, hoşgörü, yardımseverlik hani bizi biz yapan temel değerler. Benim için en önde gelen değer bence karşılıklı Saygıdır. Saygı olmadan diğer değerlerin de bir anlamı olduğunu pek düşünmüyorum. Temel direktir saygı. Arkasından sevgi , hoşgörü, yardımseverlik , anlayış, dürüstlük vb. gibi değerler gelir. Hele ki bu dönemde değerlerimizi tekrar hatırlama , tekrar asıl biz olma dileğiyle.